(Not your) average workday | Blogberichten | ape
(Not your) average workday

(Not your) average workday

vrijdag 17 maart 2017

‘Smeer ik boterhammetjes voor deze middag op stage?’

- ‘NEE MOEDER!’

‘Sorry, ‘k vroeg het maar gewoon.’

Tot daar de illusie van volwassenheid.

Een rijbewijs, een koffieverslaving en een ochtendhumeur ….

Ik ben nu 23, en na wat jaren zoeken, om het even met een eufemisme te zeggen, komt afstuderen toch eindelijk in zicht. Mijn stageperiode bij House Of ape zit er nu ook al voor het grootste gedeelte op.

Als klein kind ben je er rotsvast van overtuigd dat je bijna dood bent op je 23e. Als tiener denk je dat je de zaken wel geregeld zal hebben tegen je 23e levensjaar, en als 23-jarige vraag je je vooral af hoe het eerste kwartaal van je leven ineens gepasseerd is.

De onzekerheid over welke richting ik uit wil als ik afstudeer bekruipt mij tegenwoordig meermaals per week. Gevoed door vragen over mijn droomjob, of ik al dan niet nog iets wil bijstuderen en of universiteit toch geen optie meer is. Ik ben nostalgisch naar de tijd dat ik nog gewoon ‘brandweerman’ kon antwoorden.

Toch heeft mijn stageplek mij al enkele belangrijke inzichten bijgebracht. Over hoe werken niet steeds een helse opgave hoeft te zijn. De deugd van blij naar het werk te kunnen vertrekken valt volgens mij echt niet te overschatten.

Vanmorgen zat ik in de auto, in de gietende regen, de moeder aller files trotserend, mét een kersverse verkoudheid, toch luid mee te zingen met een cd’tje. Als stagiair is mijn ervaring misschien niet volledig representatief, aangezien ik nog geen échte job heb, met een echt loon en echte rekeningen te betalen dus ik maak hier louter veronderstellingen.

In navolging van mijn blogs van vorige weken heb ik toch even de denkoefening gemaakt (lees: een uur voor mij uitgestaard i.p.v. te werken) over hoe je nu juist blij wordt van je werk. Welke concrete voordelen heeft een zitplaats huren in een kantoorruimte met bloempotten waar je continu tegenaan loopt? Ik heb tal van mensen ontmoet en gesproken de afgelopen weken met deze vraag. Mijn bevindingen leest u hier:

Iedereen die ik heb gesproken haalde het sociale aspect van coworking als doorslaggevende reden voor hun keuze. Het sociale van een coworking gaat echter veel verder. Je netwerkt immers ook continu. En je moet er de deur niet voor uit want je doet het gewoon vanop je bureau. Je overbuur is in veel gevallen immers afkomstig van ander bedrijf, werkzaam in een compleet verschillende sector, met een totaal andere line of business. Dus je coworkers

Geen netwerkevents. Gewoon even naar de overkant roepen. Of gewoon praten. Roepen zou raar zijn.

De positieve input van coworkers op je persoonlijk werk wordt volgens mij ook dikwijls onderschat. Zij kunnen een immers vanuit een compleet andere invalshoek feedback geven op professionele uitdagingen. Waar sociale media voor reclame- en event-, en brand activation bureaus vanzelfsprekend zijn, ligt dit waarschijnlijk in andere sectoren veel moeilijker.

Dit soort tips en interacties kunnen volgens mij een enorm positieve impact hebben op je werk. Eén die je er in gezelschap van échte collega’s misschien niet zou uithalen.

Ook nog even dit: hier bij House Of ape heb ik enkele mensen ontmoet die werkzaam zijn in een bedrijf waarvan het hoofdkantoor verder weg ligt. Zij werken deeltijds vanuit een coworking om niet steeds ver te moeten pendelen. De afstand die je daarmee creëert tussen jou en je bedrijf & klanten waarvoor je werkt kan overdreven stress en hoge werkdruk, aangezien je minder afleidende impulsen krijgt van je directe collega’s. Om de zoveel tijd van omgeving

Terwijl ik dit schrijf zit ik trouwens in het zonnetje onder een open dakraam met een pintje in de hand. Vanuit mijn comfy stoel spot ik lachende gezichten bij de coworkers van Aae.

Mensen met echte jobs, én rekeningen te betalen. Mensen die wel representatieve ervaringen hebben om al dan niet te klagen over hun job.

Heb ik met dit lapje tekst nu net schaamteloze reclame gemaakt voor coworking?

Jep.

Mijn smartphone trilt driftig in mijn achterzak en ik schrik me een ongeluk. Macbook en pils maken daarbij net niet simultaan kennis met de vloer.

“Lieve zoon, alles goed daar op stage?

- Ja?

“Ik wou maar even vragen of je thuis eet vanavond.”

- Ja mama, tot over een uurtje!

“Tot zo, voorzichtig onderweg hè”

- * zucht *

Geschreven door: hendrik Marissen


Hendrik is onze stagiair en vult zijn dagen met zijn portefeuille vergeten en zijn hoofd stoten aan de hangende lampen en bloempotten die onze gezellige coworkingsruimte rijk is. Kom hem en House of ape gerust een bezoekje brengen op de bovenste verdieping van de Grote Hondstraat 44.