DRUKTEMAKERS | Rebecca Mourits | Blogberichten | ape
Rebecca

DRUKTEMAKERS | Rebecca Mourits

donderdag 27 oktober 2016

Waarom zijn we dat?

Zes keer op een dag, give or take; de algemene begroetingen waarvan je van te voren al met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kunt voorspellen hoe ze zullen verlopen. Alles goed, ja alles goed. Met jou ook, met mij ook. Mooi zo, ja mooi zo. Nu is dat op zich allemaal niet zo heel eigenaardig; bij dat korte momentje in de supermarkt hoef je niet in de tweede zin direct van begin tot eind te vertellen hoe je weekend is verlopen of uit te diepen hoe je laatste therapiesessie is geweest. Als je goed luistert, valt wel iets anders op dat vaak vermeld wordt binnen de eerste halve minuut.

“Alles goed?”

“Ja hoor, druk druk druk, maar goed! En met jou?”

“Ja goed, druk ook hoor! Maar hoort erbij hè!”

Het hoort erbij. Alsof je een package deal hebt aangeschaft want ja, hè, uitverkoop, kon je niet laten liggen. Een voorgedrukte, volle agenda speciaal gebonden met een gevoel van gejaagdheid en een apart vakje waar je bonnetjes, to do-lijstjes en paniekerige machteloosheid kunt steken. Het is een standaard antwoord van de gemiddelde werkende of studerende mens, ik maak me er zelf ook schuldig aan – en vind het eigenlijk zo nietszeggend als een mimespeler. Het is een concept dat we maar wat graag aanhalen bij oppervlakkige sociale interactie, alsof de vraag hoe het met ons gaat als het belletje van Pavlov onze volgeschreven agenda’s voor ons geestesoog tovert. Hoe het is? Hoe is het eigenlijk met me? Oh god nou ik moet dit nog doen, en dit, en dat ook, en dat moest ik drie maanden geleden al doen maar heb ik nog altijd niet gedaan, en godallemachies het is druk met me!

En daar zit ook best wat in. Er is veel te doen, veel te bereiken, er zijn veel mogelijkheden te benutten, veel kansen die allemaal zonde zijn om voorbij te laten gaan. We raken bij bosjes overspannen (wat misschien minder zou gebeuren als we letterlijk meer bij bosjes waren en minder bij laptopjes, maar dat terzijde) en weten af en toe niet waar we het zoeken moeten. Workshops timemanagement en mindfulness zijn booming. Natuurlijk moeten we selectiever zijn in wat we doen, vaker nee zeggen en agenda’s minder vol plannen; maar misschien is dat niet eens direct het eerste is dat we moeten doen. Want wat als we er midden in zitten? Omdat er een studie van af hangt? Of een baan? Of een zelfstandige onderneming?

Here’s the thing: ik mag hopen dat je bezig bent. Dat je ‘druk’ bent. Dat je iets hebt om je dagen mee te vullen, dat je moe en voldaan na een dag waarin je van hot naar her bent gerend je bedje in duikt. Maar vooral hoop ik dat je ’s ochtends weer vol goede moed en zin opstaat om de volgende dag aan te pakken – dat je het leuk vind waar je dagen zo gevuld mee zijn. En daar zit hem het knelpunt. Ergens hebben we het concept druk-zijn gecreëerd om ons er vervolgens naar te gaan voelen. Druk is naar, is stress, is rennen, springen, vliegen. Af en toe zitten we er zo midden in, dat we geen idee meer hebben waarom we nou eigenlijk zo druk bezig zijn; van goedgevulde agenda naar package deal.

Mijn voorstel, nog vóór we beginnen met schrappen? Zoom even uit. Blijkbaar heb je er ooit voor gekozen een weg in te slaan die je nu op dit punt heeft gebracht. Blijkbaar kreeg je ooit de (positieve!) kriebels van het idee hier mee aan de slag te gaan, zij het werk, studie of een uit de hand gelopen hobby. Soms houden we ergens op die weg op met onszelf af te vragen waarom we er ooit de eerste stap op hebben gezet en verdwijnen we in een maalstroom van bezig zijn. Maar waarom doe je ook alweer wat je doet, waarom ben je er ooit aan begonnen? What’s the bigger picture? Als je weet waarom je doet wat je doet verandert dat ongrijpbare, gejaagde gevoel van druk zijn weer in iets tastbaars.

En natuurlijk, niet alles is leuk en af en toe ís het gewoon veel. Soms moeten er dingen waar je eigenlijk je niet op zit te wachten gewoon gebeuren. En soms is het goed, nee, uitstékend om dingen te schrappen. Maar probeer het eens; neem even afstand en kijk naar het grotere plaatje. Niet naar wat je aan het doen bent, maar waarom je het doet. Als je daar weer even bij stilstaat – echt stilstaat, en er niet langs dendert – maakt het waar je mee bezig bent een stuk draaglijker. Waarom druk voelen als je een verdomd goede reden hebt voor je bezigheden? Verander je bron van stress weer in een bron van uitdaging. Verklaar de kriebels in je buik niet als spanning en zenuwen, maar als een lichaam dat zich voorbereid op een avontuur dat je bent aangegaan. Zeg eens in plaats van ‘ik moet nog zoveel’ het wat aardigere ‘ik wil nog zoveel’.

“Alles goed?”

“Ja hoor, ik wil de wereld nog veroveren vandaag, gaat goed! En met jou?”

Voelt beter, niet?

Een knuffel,

Rebecca